26. ความภาคภูมิใจ

มีคนสามคนสนทนากัน คนหนึ่งภาคภูมิใจที่ลูกของเขาให้เงินแก่เขาใช้ทุกเดือน อีกคนหนึ่งภาคภูมิใจที่ลูกของเขาไม่มารบกวนเขาเรื่องเงิน ส่วนอีกคนหนึ่งไม่มีอะไรภาคภูมิใจได้ เพราะลูกของเขาอยู่บ้านไม่ทำงานแต่ก็บอกว่า เขาภูมิใจลูกที่มีเวลาไปร่วมพันธมิตรต่อสู้กับทักษิณ ความภาคภูมิของคนมีระดับไม่เท่ากัน บางคนภาคภูมิใจที่ได้รับความสำเร็จในชีวิต มีครอบครัวดี การงานรุ่งเรือง แต่ความภาคภูมิใจมีข้อดีข้อเสีย ข้อดีคือทำให้เรามีความชื่นชมกับตนเอง แต่ข้อเสียก็คือทำให้เกิดการเปรียบเทียบระหว่างเรากับผู้อื่น ทำให้เรากลายเป็นคนเยิ่งหยิ่งจองหองอวดตัว เมื่อความภาคภูมิใจกลายเป็นความเย่งหยิ่งจองหองอวดตัวก็กลายเป็นบาป ความบาปครั้งแรกก่อนจะมีมนุษย์คือบาปของความเย่อหยิ่งจองหอง ของทูตสวรรค์ลูซิเฟอร์ เขาเป็นหัวหน้าทูตสวรรค์ที่มีหน้าตางดงามทำให้เขามีความเย่งหยิ่ง พระเจ้าตรัสว่า “จิตใจของเจ้าผยองขึ้นเพราะความงามของเจ้า เจ้ากระทำให้สติปัญญาของเจ้าเสื่อมทรามลง เพราะเห็นแก่ความงามของเจ้า” (เอเสเคียล 28:17) ทำให้ลูซิเฟอร์และพวกถูกไล่ออกจากสวรรค์ ความภาคภูมิใจที่เย่งหยิ่งทำให้เกิดผลร้ายต่างๆ 1. ความภาคภูมิใจที่เย่อหยิ่งทำให้เราออกห่างจากพระเจ้า 2. ความภาคภูมิใจที่เย่อหยิ่งทำลายความสัมพันธ์ระหว่างกัน ทำให้เราอวดตัว ยกตนข่มท่าน ทำให้เรามองเห็นคนอื่นด้อยกว่าตนทำให้เราตัดสินคนอื่นอย่างผิดๆได้ 3. ความภาคภูมิใจที่เย่อหยิ่งทำให้เราไม่พึ่งพาคนอื่น พระเจ้าเกลียดชังความภาคภูมิใจที่เย่อหยิ่งของมนุษย์ เพราะเป็นความบาปซึ่งมาจากซาตาน ความภาคภูมิใจที่ดีคือความภาคภูมิใจที่ถ่อมใจลง นั่นคือเรารู้ว่าสิ่งต่างๆที่เรามีอยู่เป็นของประทานจากพระเจ้า บางคนกล่าวว่า ถ้าเป็นของประทานทำให้ฉันไม่สวยงามเหมือนนางงามจักรวาล ทำให้ให้ลูกที่ไม่สมประกอบแก่เรา แท้ที่จริง เมื่อพระเจ้าสร้างอาดัมและเอวา พระเจ้าสร้างเขาให้บริสุทธิ์สอาด และลูกหลานที่เกิดมาจะสง่างามสมบูรณ์ทุกสิ่ง แต่เมื่อมนุษย์ได้ทำบาป ลูกหลานที่เกิดมามีตราบาปติดมา ทำให้หน้าตาไม่สวยงาม สมองไม่ดี สิ่งเหล่านี้เกิดจากความบาปที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด เราจึงโทษพระเจ้าไม่ได้ แต่พระเจ้าต้องการสอนเราให้รู้ว่าจิตวิญญาณของเราต่างหากเป็นสิ่งที่พระเจ้าปรารถนาไม่ให้ร่างกายของเรา อาจารย์เปาโลได้ไปรับใช้พระเจ้าจนได้รับการยกย่องให้เป็นอัครทูต แต่อาจารย์กล่าวว่า “เหตุฉะนั้นในพระเยซูคริสต์ ข้าพเจ้าไม่มีสิ่งที่จะอวดได้ฝ่ายพระราชกิจของพระเจ้า เพราะว่า ข้าพเจ้าไม่อาจจะอ้างสิ่งใดนอกจากสิ่งซึ่งพระคริสต์ได้ทรงกระทำโดยทรงใช้ข้าพเจ้าทางคำสอนและกิจการ เพื่อจะให้คนต่างชาติเชื่อฟัง” (โรม 15:17-18) อาจารย์เปาโลบอกเราว่าสิ่งที่เราภาคภูมิใจ ที่แท้ เป็นสิ่งที่พระเจ้าประทานให้ทั้งสิ้น เราจึงไม่อวดตัวแต่เราสามารถภูมิใจระหว่างคนซึ่งเข้าใจเรา นั่นคือพระเจ้าตลอดจนครอบครัวของเรา ถ้าความภาคภูมิใจในสิ่งนั้นไม่ถือเป็นการอวดตัวหรือทำให้เราเย่อหยิ่ง แต่มีอย่างเดียวที่พระเจ้าอยากให้เราภาคภูมใจและอวดได้นั่นคือ พระเยซูคริสต์และกางเขนของพระองค์ อัครทูตเปาโลกล่าวว่า “แต่ข้าพเจ้าไม่ต้องการอวด นอกจากเรื่องกางเขนของพระเยซูคริสต์ของเรา ซึ่งโดยกางเขนนั้น โลกตรึงไว้แล้วจากข้าพเจ้าและข้าพเจ้าก็ตรึงไว้แล้วจากโลก” (กาลาเทีย 6:14) ให้เราระวัง ความภาคภูมิใจที่เย่งหยิ่งเกิดก่อนที่จะมีมนุษย์ และความภาคภูมิใจที่เย่งหยิ่งจะมีมากขึ้นในยุคสุดท้าย อาจารย์เปาโลได้กล่าวเตือนว่า “แต่จงเข้าใจข้อนี้ คือว่าในสมัยจะสิ้นยุคนั้น จะเกิดเหตุการณ์กลียุค เพราะมนุษญ์จะเห็นแก่ตัว เห็นแก่เงิน เย่อหยิ่ง ยโส ชอบด่าว่า ไม่เชื่อฟังบิดามารดา อกตัญญู ไร้ศีลธรรม ไร้มนุษยธรรม ไม่ให้อภัยกัน ใส่ร้ายกัน ไม่ยับยั้งชั่งใจ ดุร้าย เกลียดชังความดี ทรยศ มุทะลุ หัวสูง รักความสนุกยิ่งกว่ารักพระเจ้า” (2 ทิโมธี 3:1-4)