11. คริสเตียนดื่มสุราได้หรือไม่

พระคัมภีร์ได้กล่าวถึงการดื่มเหล้าองุ่นตั้งแต่ปฐมกาลในพระคัมภีร์เดิมจนถึงยุคสมัยพระเยซูในพระคัมภีร์ใหม่ ตัวอย่าง ในพระธรรมปฐมกาลได้เล่าถึงโนอาห์ “ท่านได้ดื่มเหล้าองุ่นเมาแล้วก็นอนเปลือยกายอยู่” (ปฐมกาล 9:21) อีกตัวอย่างหนึ่ง ในพระธรรมยอห์นได้เล่าถีงเหตุการณ์ในงานแต่งงานที่หมู่บ้านคานาในแคว้นกาลิลีที่นางมารีย์มารดาของพระเยซูอยู่ในงาน พระเยซูและสาวกได้รับเชิญไปในงานนั้น ปรากฎว่า เหล้าองุ่นที่ดื่มในงานหมดแล้ว นางมารีย์ได้มาขอให้พระเยซูช่วย พระเยซูได้ทำการอัศจรรย์โดยบอกให้พวกคนใช้เติมน้ำในโอ่งหินหกใบจนเต็ม น้ำในโอ่งได้กลายเป็นเหล้าองุ่น พระเยซูบอกให้ตักไปให้เจ้าภาพดื่ม เจ้าภาพพบว่าเป็นเหล้าองุ่นชั้นดีและชวนให้คนมาร่วมงานดื่มเหล้าองุ่นกัน (ยอห์น 2:1- 12) สังเกตได้ว่า เหล้าองุ่นที่พระเยซูทำการอัศจรรย์เป็นเหล้าดีกรีต่ำ เพราะไม่ได้บันทึกว่าคนที่มางานมีอาการแสดงว่ามีการมึนเมา ในแถบทะเลเมดิเทอเรเนียนรวมทั้งประเทศอิสราเอลมีการปลูกต้นองุ่นมากมาย ผู้ปลูกต้นองุ่นทำน้ำองุ่นและเหล้าองุ่นไว้ดื่มกัน เหล้าองุ่นมีทั้งดีกรีต่ำจนถึงดีกรีสูง เหล้าดีกรีต่ำทำไว้ดื่มแทนน้ำดื่มและดื่มพร้อมกับอาหาร เหล้าองุ่นตามบ้านของชาวอิสราเอลซึ่งเชื่อพระเจ้าเป็นเหล้าองุ่นดีกรีต่ำ เพราะพวกเขาเกรงกลัวพระเจ้า จะเห็นว่า พระคัมภีร์ไม่ได้ห้ามชนชาติอิสราเอลดื่มเหล้าองุ่น แม้แต่อัครทูตเปาโลยังแนะนำให้ทิโมธีดื่มเหล้าองุ่นเพื่อรักษาโรคกระเพาะ “อย่าดื่มแต่น้ำอีกต่อไป แต่จงใช้เหล้าองุ่นบ้างเล็กน้อย เพื่อประโยชน์แก่กระเพาะอาหารของท่าน และโรคที่บังเกิดแก่ท่านเนืองๆ” (1 ทิโมธี 5:23) นอกจากนี้ ยังมีความเชื่อว่าพระเยซูซึ่งไปร่วมงานแต่งงานที่หมู่บ้านคานาก็ดื่มเหล้าองุ่นดีกรีต่ำ แต่พระคัมภีร์ได้เตือนชาวอิสราเอลและคริสเตียนถึงเหล้าองุ่นดีกรีสูง เพราะดื่มแล้วทำให้มีอาการมึนเมา เพราะมีผลร้ายต่อคนที่เมาเหล้าองุ่น อัครทูตเปาโลเตือนว่า “อย่าเมาเหล้าองุ่นซึ่งจะทำให้เสียคน แต่จงประกอบด้วยพระวิญญาณ” (เอเฟซัส 5:18) คำว่า “เสียคน” คือ คนเมาเหล้าจะเสียสติ ความรู้สึกครึ่งๆกลางๆหรือไม่รู้สึกตัว ควบคุมตนเองไม่ได้ ทำอันตรายกับตนเองหรือคนอื่น พอสร่างเมาอาจมีอาการปวดหัว มึนหัว คนที่ติดเหล้าเรื้อรังจะมีผลต่ออวัยวะต่างๆ เช่น ตับแข็ง เลือดออกในกระเพาะ ตัวเหลือง ท้องมานความจำเสื่อม อาการมือเท้าสั่น ลมชัก สมองฝ่อ เป็นต้น พระคัมภีร์ได้เตือนว่าอย่าอยู่ใกล้คนที่ดื่มเหล้าเมา “อย่าอยู่ท่ามกลางคนดื่มเหล้าองุ่นหรือท่ามกลางคนตะกละที่กินเนื้อ (สุภาษิต 23:20) เพราะคนที่ดื่มเหล้าทุกคนไม่ค่อยมีสติในการทำงาน ไม่ทำงานก็ไม่มีเงินทอง มีแต่ความง่วงเหงามีแต่ผ้าขี้ริ้วห่มตัว พระคัมภีร์เขียนว่า “เพราะคนขี้เมาและคนตะกละจะมาถึงความยากจนและความง่วงเหงาจะเอาผ้าขี้ริ้วห่มคนนั้น” (สุภาษิต 23:21) “บุคคลที่รักความเพลิดเพลินจะเป็นคนยากจน บุคคลที่รักเหล้าองุ่นและน้ำมัน จะไม่มั่งคั่ง (สุภาษิต 21:17) พระธรรมกาลาเทียเขียนว่า การดื่มเหล้าเมาเป็นการงานของเนื้อหนัง พระธรรมกาลาเทียเขียนว่า “การงานของเนื้อหนังนั้นเห็นได้ชัด คือการล่วงประเวณี การโสโครก การลามก การนับถือรูปเคารพ การถือวิทยาคม การเป็นศัตรูกัน การวิวาทกัน การริษยากัน การโกรธกัน การใฝ่สูง การทุ่มเถียงกัน การแตกก๊กกัน การอิจฉากัน การเมาเหล้า การเล่นเป็นพาลเกเร และการอื่นๆในทำนองนี้อีกเหมือนที่ข้าพเจ้าได้เตือนท่านมาก่อน บัดนี้ข้าพเจ้าขอเตือนท่านเหมือนกับที่เคยเตือนมาแล้วว่า คนที่ประพฤติเช่นนั้นจะไม่มีส่วนในแผ่นดินของพระเจ้า (กาลาเทีย 5:19-21) พระคัมภีร์ยังได้ตักเตือนถึงผู้นำของชนชาติอิสราเอลหรือของคริสตจักรไม่ให้ดื่มเหล้าเมา ในพระธรรมสุภาษิตได้กล่าวถึงพระราชาองค์หนึ่งชื่อ เลมูเอล พระราชชนนีได้สอนพระองค์ว่า “โอ เลมูเอล ไม่สมควรที่พระราชาไม่สมควรที่พระราชาจะเสวยเหล้าองุ่น หรือผู้ครอบครองจะปราถนาสุรา เกรงว่าเขาจะดื่มและลืมคำที่ตราเป็นกฎหมายนั้นเสียและวินิจฉัยความของเจ้าทุกข์ให้เขวไป (สุภาษิต 31:4-5) ส่วนผู้นำคริสตจักรต้องห่างเหินจากการงานของเนื้อหนังให้มากที่สุดและมีผลของพระวิญญาณให้มากที่สุด นั่นคือ “ฝ่ายผลของพระวิญญาณนั้น คือความรัก ความปลาบปลื้มใจ สันติสุข ความอดกลั้นใจ ความปรานี ความดี ความสัตย์ซื่อ 23ความสุภาพอ่อนน้อม การรู้จักบังคับตน เรื่องอย่างนี้ไม่มีธรรมบัญญัติห้ามไว้เลย ผู้ที่อยู่ฝ่ายพระเยซูคริสต์ได้เอาเนื้อหนังกับความอยาก และตัณหาของเนื้อหนังตรึงไว้ที่กางเขนแล้ว ถ้าเรามีชีวิตอยู่โดยพระวิญญาณ ก็จงดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณด้วย” (กาลาเทีย 5:22-25) อัครทูตเปาโลได้กล่าวเตือนผู้ปกครองของคริสตจักรถึงคุณสมบัติและหน้าที่ต่างๆ คุณสมบัติข้อหนึ่งคือห้ามดื่มสุรามึนเมา “ไม่ดื่มสุรามึนเมา ไม่เป็นนักเลงหัวไม้ แต่เป็นคนสุภาพ ไม่เป็นคนชอบวิวาท ไม่เป็นคนเห็นแก่เงิน (1 ทิโมธี 3:3) “ฝ่ายมัคนายกนั้นก็เช่นเดียวกัน คือต้องเป็นคนเอาการเอางาน ไม่เป็นคนสองลิ้น ไม่ดื่มสุรามึนเมา ไม่เป็นคนโลภมักได้ (1 ทิโมธี 3:8) สรุปคือ คริสเตียนจะดื่มเหล้าองุ่นหรือเหล้าอื่นๆก็ดื่มได้แต่อย่ามึนเมา ถ้าดื่มแล้วมีอาการมึนเมาก็ทำบาปต่อพระเจ้า