การรักษาโรคของพระเจ้าโดยใช้ผู้รับใช้เอลีชา

ใน 2 พงศ์กษัตริย์ บทที่ 4 ข้อ 8 – 37 ได้กล่าวสรุปโดยย่อถึงหญิงชาวชูเนมซึ่งเป็นหญิงมั่งมีได้ต้อนรับเอลีชาซึ่งเป็นคนบริสุทธิ์ของพระเจ้ามาที่บ้าน และปรับทุกข์กับเอลีชาว่า เธออยากมีบุตร เอลีชากล่าวว่า ในฤดูนี้เมื่อครบกำหนดอุ้มท้อง นางก็ตั้งครรถ์และคลอดบุตรชาย ในข้อ 18 ถึง 37 สรุปโดยย่อว่า เด็กคนนี้ปวดหัว เขาอุ้มมาให้มารดาของเด็ก เด็กนั้นก็นั่งอยู่บนตักมารดาจนเที่ยงวัน แล้วก็สิ้นชีวิต นางจึงอุ้มขึ้นไปวางไว้บนที่นอนของคนแห่งพระเจ้า และปิดประตูเสีย นางขี่ลาไปหาเอลีชาอย่างเร็วที่ภูเขาคารเมล เมื่อพบเอลีชาและได้ตัดพ้อเอลีชาที่ให้นางมียุตรชายแต่บุตรชายต้องตายลง เอลีชาเดินทางไปพบบุตรชายของนางที่ตาย ได้สั่งผู้รับใช้เกฮะซีของท่านว่า “จงวางไม้เท้าของเราบนหน้าของเด็กนั้น”  แต่เด็กนั้นยังไม่ตื่น ในข้อ 32 เป็นต้นไปได้บันทึกไว้ดังนี้ 32เมื่อเอลีชาเข้ามาในเรือน ท่านเห็นเด็กนอนตายอยู่บนเตียงของท่าน 33ท่านจึงเข้าไปข้างในปิดประตู ให้ทั้งสองอยู่ข้างในและได้อธิษฐานต่อพระเจ้า 34แล้วท่านขึ้นไปนอนทับเด็ก ให้ปากทับปาก ตาทับตา และมือทับมือ และเมื่อท่านเหยียดตัวของท่านบนเขา เนื้อของเด็กนั้นก็อุ่นขึ้นมา 35แล้วท่านก็ลุกขึ้นอีกเดินไปเดินมาในเรือนนั้นครั้งหนึ่ง แล้วขึ้นไปเหยียดตัวของท่านบนเขา เด็กนั้นก็จามเจ็ดครั้ง และเด็กนั้นก็ลืมตาของตน 36แล้วท่านก็เรียกเกหะซีมาสั่งว่า “ไปเรียกหญิงชาวชูเนมคนนี้มา” เขาจึงไปเรียกนาง และเมื่อนางมาถึงท่านแล้ว ท่านว่า “จงอุ้มบุตรของเจ้าขึ้นเถิด” 37นางจึงเข้ามาซบหน้าลงที่เท้าของท่านกราบลงถึงดิน แล้วนางก็อุ้มเด็กของนางขึ้นออกไปข้างนอก สรุปคือ สถานที่ในเมืองชูเนม ผู้รักษาคือพระเจ้า ผู้ถูกใช้ให้รักษาคือเอลีชา ผู้ถูกรักษาคือ บุตรชายของหญิงชาวชูเนม โรคที่รักษาคือ ความตาย วิธีการรักษาคือเอลีชาเหยียดตัวลงทับเด็กนั้น ร่างกายของเด็กอุ่นขึ้น เหตุผล เพื่อให้หญิงชาวชูเนมเห็นอัศจรรย์และเพิ่มความเชื่อมากขึ้นว่า พระเจ้าทรงไม่ทอดทิ้งบุตรชายของนาง