5 พระเจ้าพระบิดาคือใคร

พระเจ้าพระบิดา มีพระนามว่า พระยาเวห์ (YHWH) (ปฐมกาล 2:4 อพยพ 6:2-3) ในพระคัมภีร์เดิม ได้เขียนพระนามนี้ไม่ต่ำกว่า 6000 ครั้ง แต่คนยิวเกรงกลัวพระเจ้า ไม่กล้ากล่าวพระนามที่ศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าที่ทรงเป็นองค์บริสุทธิ์ประทับอยู่ในสวรรค์ คนยิวเรียกพระเจ้าอีกชื่อหนึ่งว่าพระผู้เป็นเจ้า (Adonai) แปลเป็นภาษาอังกฤษว่า Lord เพื่อหลีกเลี่ยงการกล่าวพระนาม พระยาเวห์ นั่นคือ ทุกครั้งที่มีพระนาม พระยาเวห์ คนอิสราเอลจะเรียกชื่อ Adonai แทน ต่อมา คนยิวไม่กล้าออกเสียง YHWH เลยออกเสียงแบบใส่สระกลายเป็น พระเยโฮวาห์ (Jehovah) ข้อเตือนใจสำหรับคนไทยซึ่งออกพระนาม พระยาเวห์ ให้ระวังอย่างมากที่สุด เพราะในพระบัญญัติ 10 ประการข้อที่ 3 เขียนว่า “อย่าออกพระนามพระเจ้าของเจ้าอย่างไม่สมควร เพราะผู้ที่ออกพระนามพระองค์อย่างไม่สมควรนั้น พระเจ้าจะทรงถือว่าไม่มีโทษก็หามิได้”(อพยพ 20:7) เพื่อไม่ให้เสี่ยงต่อการทำบาปต่อพระเจ้า เวลาอ่านหรือกล่าวพระนาม “พระยาเวห์” ให้ใช้คำว่า “พระเจ้า” แทน เช่นเดียวกับคนยิวที่กล่าวพระนาม “พระยาเวห์” เป็น “Adonai” อีกพระนามหนึ่งที่พระเจ้าพระบิดาเรียกพระองค์เองว่า “เราเป็น” (I Am) (ปฐมกาล 3:14) พระเจ้าพระบิดาทรงทำงาน ร่วมกับพระบุตรและพระวิญญาณบริสุทธิ์ในการสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก เมื่อพระเจ้าสามพระภาคทรงทำงานร่วมกัน จึงมีพระนามว่า Elohim คือพระเจ้าในลักษณะของพหูพจน์ แสดงถึงอำนาจและความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า (ปฐมกาล 1:1 กันดารวิถี 23:19 สดุดี 19:1) เมื่อพระเจ้าทรงสร้างอาดัมและเอวาให้อยู่ในสวนเอเดน พระเจ้าได้ทรงดำเนินกับมนุษย์ หลังจากที่มนุษย์ได้ทำบาป มนุษย์จึงไม่บริสุทธิ์ มนุษย์จึงมองพระเจ้าพระบิดาไม่ได้ มนุษย์จะตาย มนุษย์มองพระเจ้าพระบิดาได้อีกก็ต่อเมื่อมนุษย์ไม่มีบาปโดยได้รับการ ชำระบาปด้วยพระโลหิตของพระบุตร คือพระเยซูคริสตเจ้าเท่านั้น