129 หนามใหญ่ของอาจารย์เปาโล

ในพระธรรม 2 โครินธ์ บทที่ 12 ข้อ 7-9 ได้กล่าวถึงหนามใหญ่ในเนื้อของอาจารย์เปาโล อาจารย์เปาโลได้รับการทรมานจากหนามใหญ่ถึงกับเรียกหนามนั้นเป็นทูตของซาตานที่คอยทุบตีอาจารย์เปาโล อาจารย์เปาโลได้วิงวอนองค์พระผู้เป็นเจ้าถึง 3 ครั้งที่จะให้หนามนั้นหลุดออกไปจากอาจารย์เปาโล แต่พระองค์ตรัสกับอาจารย์เปาโลว่า “การที่มีคุณของเราก็พอแก่เจ้าแล้ว เพราะความอ่อนแอมีที่ไหน เดชของเราก็มีฤทธิ์ขึ้นเต็มขนาดที่นั่น” ทั้งๆที่มีหนามใหญ่ในเนื้อของอาจารย์เปาโล อาจารย์เปาโลก็ยังรับใช้พระเจ้าอย่างเต็มความสามารถและไม่เคยต่อว่าพระเจ้า ทั้งนี้เพราะอาจารย์เปาโลทราบว่า 1) ความอ่อนแอทำให้เราไม่ยกตัวเกินไป (ข้อ 7) ทำให้เราต้องพึ่งพระเจ้า ความอ่อนแอเป็นเครื่องเตือนใจของเราว่า ความสามารถของเรานั่นมาจากพระเจ้าไม่ใช่มาจากตัวเรา วิกฤตการณ์ในชีวิตของเราเกิดขึ้นได้เสมอ แต่พระเจ้าใช้วิกฤตการณ์เหล่านั้น ให้เราเข้าเฝ้าพระเจ้าเพื่อขอกำลังและสติปัญญาจากพระเจ้า เวลาที่เรามีความสุขเรามักจะลืม พระเจ้า ดังนั้นอาจารย์เปาโลจึงขอบพระคุณพระเจ้าที่ท่านเป็นคนอ่อนแอ เพื่อท่านจะไม่ยกตัวเกินไป 2) ความอ่อนแอเป็นเครื่องเตือนใจถึงพระคุณของพระเจ้า ดังจะเห็นว่าอาจารย์เปาโลได้วิงวอนพระผู้เป็นเจ้าถึง 3 ครั้งให้เอาหนามออกไป แต่พระองค์ตอบว่า การที่มีคุณของเราก็พอแก่เจ้าแล้ว หนามเป็นเครื่องเตือนใจอาจารย์เปาโลว่า ครั้งหนึ่ง ท่านเป็นคนบาป แต่เพราะพระคุณของพระเจ้าที่รักท่านและยอมรับท่านเข้ามาสู่ความรอดโดยการเชื่อพระเยซูคริสต์ พี่น้องที่รัก ความลำบาก โรคภัยไข้เจ็บ ก็เป็นเครื่องเตือนใจ เราให้รำลึกถึงพระคุณพระเจ้าที่มีต่อเรา เพราะว่าท่ามกลาง ความยากลำบาก ความเจ็บป่วย พระองค์ได้ทรงอยู่ที่นั่นกับเรา และปกปักษ์รักษาเรา ในพระธรรมสดุดี 23:4 “แม้ข้าพระองค์จะเดินไปตามหุบเขาเงามัจจุราช ข้าพระองค์ไม่กลัวอันตรายใดๆ เพราะพระองค์ทรงสถิตกับข้าพระองค์” ผมเชื่อว่าเราทุกคนต่างก็มีหนามไม่ว่าใหญ่หรือเล็ก ให้เรายอมรับหนามนั้นด้วยการขอบพระคุณ ถึงร่างกายของเราจะเจ็บปวด พระเจ้าจะสถิตอยู่กับเรา และจะดูแลจิตวิญญาณของเราตลอดไปเป็นนิจ