1 จิตวิญญาณข้าแตกดับ วันเวลาของข้าก็จบลง หลุมศพพร้อมสำหรับข้าแล้ว
2 แน่ละ คนมักเยาะเย้ยก็อยู่รอบข้านี่เอง และดวงตาข้าก็จ้องอยู่ที่การยั่วเย้าของเขา
3 “ขอทรงวางของประกันเพื่อข้าพระองค์กับพระองค์ มีผู้ใดเล่าจะประกันให้ข้าพระองค์?
4 เพราะพระองค์ทรงปิดใจเขา เขาจึงไม่เข้าใจ ฉะนั้นพระองค์จะไม่ทรงให้เขาชนะ
5 ผู้ที่หักหลังเพื่อนเพื่อจะได้ส่วนแบ่ง ดวงตาลูกหลานของเขาจะมืดมัว
6 “พระองค์ทรงทำให้ข้าเป็นขี้ปากชนชาติทั้งหลาย และเขาถ่มน้ำลายรดหน้าข้า
7 ดวงตาของข้ามืดมัวด้วยความโศกสลด และแขนขาของข้าก็บอบบางดังกิ่งไม้
8 คนเที่ยงธรรมจะตกตะลึงด้วยเรื่องนี้ และคนไร้ผิดจะเร้าตัวขึ้นสู้คนอธรรม
9 คนชอบธรรมจะยึดมั่นอยู่กับทางของเขา และผู้มีมือสะอาดก็จะแข็งแรงยิ่งขึ้น
10 แต่ท่านทุกคน จงกลับมาอีก ข้าจะไม่พบคนมีปัญญาในพวกท่าน
11 วันเวลาของข้าก็ผ่านไป แผนงานของข้าก็แตกหัก คือความปรารถนาในใจของข้านั้น
12 เขาทั้งหลายทำกลางคืนให้เป็นกลางวัน ความสว่างนั้นก็ใกล้เป็นความมืด
13 ถ้าข้าจะมองแดนคนตายให้เป็นบ้านของข้า ถ้าข้าจะกางที่นอนออกในความมืด
14 ถ้าข้าพูดกับหลุมมรณะว่า ‘เจ้าเป็นพ่อของข้า’ และพูดกับหนอนว่า ‘แม่ของข้า’ และ ‘พี่สาวของข้า’
15 แล้วความหวังของข้าอยู่ที่ไหนเล่า? ผู้ใดจะเห็นความหวังของข้า?
16 มันจะลงไปสู่ประตูแดนคนตายหรือ? เราจะลงไปด้วยกันในผงคลีดินหรือ?”